Αλέξανδρος Παναγούλης

Τὰ δάκρυα ποὺ στὰ μάτια μας
θὰ δεῖτε ν᾿ ἀναβρύζουν
ποτὲ μὴν τὰ πιστέψετε
ἀπελπισιᾶς σημάδια.

Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ
γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση».


Mπορεί η αλήθεια νάν’ θνητή, το ψέμα αθάνατο;» «Έτσι δείχνουν όλα». «Πού είδες, η αδικία να μη ξεμασκαρεύεται χρόνους και καιρούς;». «Eδώ». «Mα ξέρεις κάποιον που η βία να του ‘χει φέρει τύχη;» «Kαι ποιος δεν ξέρει;» «Tότε ποιος μπορεί, σ’ έναν τέτοιο κόσμο, να τσακίσει τον τύραννο;». «Eσύ». ΜΠ. ΜΡΕΧΤ

Αλέξανδρος Παπαναστασίου

Στην πραγματικότητα το κείμενο αυτό του Αλεξάνδρου Παπαναστασίου δεν γράφτηκε με σκοπό να εκδοθεί ως βιβλίο. Ήταν ένα κείμενο στο πρώτο τεύχος του περιοδικού «Επιθεώρησις των Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών» που βγήκε το τελευταίο τρίμηνο του 1916, κατά την διάρκεια του Α’ Παγκ. Πολέμου. Το περιοδικό αυτό εκδιδόταν από την «Εταιρία Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών», της οποίας συνιδρυτής ήταν ο Αλ. Παπαναστασίου.

Σπυρίδων Φιλίσκος Σαμάρας (1861 – 1917)

Σπύρος Σαμάρης ή Σαμαράς

Διακεκριμένος έλληνας μουσουργός, γεννηθείς στην Κέρκυρα στις 17 Νοεμβρίου του 1861.

Πρώτος του δάσκαλος στη μουσική υπήρξε ο συντοπίτης του συνθέτης Σπύρος Ξύνδας, από τους γενάρχες της επτανησιακής σχολής. Ακολούθησαν σπουδές στην Αθήνα, στην Ιταλία και τη Γαλλία, με καθηγητές τους σπουδαίους συνθέτες Μασνέ και Ντελίμπ.

Η επιτυχία για τον Σαμάρα έρχεται αρκετά νωρίς, καθώς γίνεται ο πρώτος έλληνας συνθέτης με διεθνή καριέρα. Το 1886 ανεβάζει στο Μιλάνο την όπερα «Φλόρα Μιράμπιλις» και αποθεώνεται από κοινό και κριτικούς, οι οποίοι τον κατατάσσουν μεταξύ των κορυφαίων συνθετών της όπερας.

Στην Ελλάδα η «Flora Mirabilis» παίχθηκε στην Κέρκυρα το 1889 και στο Δημοτικό Θέατρο της Αθήνας το Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς, με θριαμβευτική επιτυχία.

Θεσσαλονίκη: Κλειστό το κέντρο το μεσημέρι

Κλειστό για τους οδηγούς θα είναι από τις 14:30 το μεσημέρι το κέντρο της Θεσσαλονίκης, λόγω των μέτρων που λαμβάνει η Τροχαία για τη διευκόλυνση των εκδηλώσεων εορτασμού του Πολυτεχνείου.

Όπως ανακοινώθηκε, διακοπή της κυκλοφορίας θα γίνει στους δρόμους Εγνατία, Εθνικής Αμύνης, Τσιμισκή, Αγ. Δημητρίου, πλατεία Δημοκρατίας, πλατεία ΧΑΝΘ, Καρόλου Ντηλ, Βασ. Ηρακλείου, Γ΄ Σεπτεμβρίου, Αγγελάκη, Αρμενοπούλου, Γρ. Λαμπράκη, Κ. Καραμανλή και όπου αλλού απαιτηθεί.

Ψωμί παιδεία ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το 73…

Το σύνθημα αυτό έρχεται πλέον στα χείλη όλων των Ελλήνων, σε όλες τις συναθροίσεις τους, από τη συμμετοχή τους σε διαδηλώσεις μέχρι τη συμμετοχή τους ακόμα και ως θεατών σε παρελάσεις. Το ότι κάποια στιγμή ο λαός θα εξεγειρόταν κατά της στρατιωτικής δικτατορίας, ήταν μαθηματικά βέβαιο. Συμβαίνει παντού και πάντα σε όλα τα ολοκληρωτικά και φασιστικά καθεστώτα. Η ανελευθερία οδηγεί στην λαϊκή έκρηξη. Το Πολυτεχνείο το 1973 υπήρξε η ορατή εκδήλωση της υποφώσκουσας λαϊκής καταπίεσης. Η χούντα, όπως είναι γνωστό και για την ιστορία, δεν κατέρρευσε βέβαια το 1973, αλλά κατέρρευσε εκ των έσω, ένα χρόνο αργότερα και αφού προηγουμένως προκάλεσε την Κυπριακή τραγωδία, περιελθούσα έτσι σε διεθνή απομονωτισμό και πλήρες αδιέξοδο.