
Της Τζένης Κ.
Ναι, είναι πιο εύκολο, πιο φιλικό προς το στομάχι (το στομάχι του κορμού και το στομάχι του μυαλού), να δίνει κανείς τράτο σε καινούρια πρόσωπα εγνωσμένου ευρωπαϊκού κύρους και στο μεταξύ να αποδέχεται την προκαταβολή της εξόντωσης διαβάζοντας για σχέσεις μεταξύ celebrities, για την άγνοια κινδύνου και τα κατορθώματα των ξανθών call girl πολυτελείας που πλαισιώνουν το συστημικό χιούμορ, παίζοντας το ρόλο των γλαστρών σε εκπομπές υψηλής θεαματικότητας… Σάσα, Κατερίνα, Όλγα κλπ…
Ναι, είναι πιο εύκολο, πιο φιλικό προς το στομάχι (το στομάχι του κορμού και το στομάχι του μυαλού), να δίνει κανείς τράτο σε καινούρια πρόσωπα εγνωσμένου ευρωπαϊκού κύρους και στο μεταξύ να αποδέχεται την προκαταβολή της εξόντωσης διαβάζοντας για σχέσεις μεταξύ celebrities, για την άγνοια κινδύνου και τα κατορθώματα των ξανθών call girl πολυτελείας που πλαισιώνουν το συστημικό χιούμορ, παίζοντας το ρόλο των γλαστρών σε εκπομπές υψηλής θεαματικότητας… Σάσα, Κατερίνα, Όλγα κλπ…
Ναι, είναι ωραίο να πασαλείβει κανείς με το ένα μάτι στην άρνηση, με τον πιο ανώδυνο τρόπο, τα οδυνηρά της εποχής του. Na κάνει το καθήκον του σκανάροντας εικόνες (στην καλύτερη περίπτωση έξυπνες), που υποκαθιστούν χιλιάδες λέξεις η καθεμιά. Το έχουμε κάνει όλοι. Κι αποτελεί μια απλή ασυνταγογράφητη μορφή αντιβίωσης για τις αμετάκλητες νόσους της καμπούρας μας. Αυτής που από ντροπή αφήνουμε όλοι να υψώνεται προς τα μέσα και όχι προς τα έξω. «Παίρνω το δρόμο το ροζ, να βρω το μάγο του Οζ, για να μου πει το πώς. Ποιο «πώς;». «Πώς να νικήσω τις μάγισσες»… «Άχυρα μες στο κεφάλι μου έχω και μοιάζει ο νους μου με το παχνί. Γι’ αυτό και όμως πρέπει να προσέχω, δίχως μυαλό να μη βγάζω φωνή»…
Η αποχή και η φυγή από τις διαδικασίες επεξεργασίας είναι ελιξίριο μακροζωίας. Όχι όμως και ελιξίριο ευζωίας… Τον υγιή δρόμο κάθε φορά τον διαλέγουν τα μη κατεργασμένα, τα βιολογικά παιδιά. Που είναι συνδεδεμένα με την πηγή τους, που ενθουσιάζονται με τα ίδια τους τα αισθήματα και υιοθετούνε άθελά τους μόδες που δεν είναι πια της μόδας…






