Ο παραμορφωμένος γίγαντας του Πακιστάν - ΠΡΟΣΟΧΗ: Σκληρές εικόνες

Ο 22χρονος Sain Mumtaz από τη Λαχόρη του Πακιστάν πάσχει από μια πολύ σπάνια ασθένεια, εξαιτίας της οποίας έχει παραμορφωθεί το κεφάλι και τα άκρα του. Ο νεαρός άντρας ζητά απελπισμένα βοήθεια, έτσι ώστε να θεραπευτεί και να μπορέσει να...
ερωτευτεί! Ο Sain πάσχει από το σύνδρομο Proteus, εξαιτίας του οποίου ορισμένα τμήματα του σώματός του έχουν αναπτυχθεί δυσανάλογα με τα υπόλοιπα.




Η κοινότητα στην οποία ζει τον έχει αποδεχτεί, όλως η ασθένεια του έχει προκαλέσει κι άλλα ιατρικά προβλήματα και η καθημερινότητά του είναι πολύ δύσκολη. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι πάσχει από μια μοναδική παραλλαγή του συνδρόμου αυτού, κι αυτό εξαιτίας της συμμετρικής παραμόρφωσης που έχει υποστεί το πρόσωπο και το κρανίο του. Ο νεαρός άνδρας πίστευε ότι η δυστυχία που τον βρήκε οφειλόταν σε κάποια κατάρα.

Βίντεο που αποκαλύπτουν την εγκληματικότητα και τις συγκρούσεις στην πολυπολιτισμική Ελλάδα!

Διαδόστε αυτή την ανάρτηση πριν η ζωή σας γίνει καθημερινό μαρτύριο.. Δεν πρόκειται περι ρατσισμού. Η πολυπολιτισμικότητα προωθείται απο αυτούς που θα δείτε στα δύο βίντεο στο τέλος της ανάρτησης. Αυτοί ξέρουν οτι η πολυπολιτισμικότητα οδηγεί τις κοινωνίες σε συγκρούσεις. Για αυτό την προωθούν.


Υπάρχουν χιλιάδες βίντεο στο διαδίκτυο με συγκρούσεις και εγκληματικότητα αλλοδαπών στην Ελλάδα. 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 1990 ΑΕΚ κατακτά το πρώτο League Cup νικώντας τον Ολυμπιακό με 3-2. ( VIDEO)

ΑΕΚ κατακτά το πρώτο League Cup! Ήταν 2/6/1990 όταν η ΑΕΚ κατακτούσε το πρώτο League Cup. Η Ένωση είχε επιβληθεί τότε με 3-2 επί του Ολυμπιακού στη μοναδική φορά που διοργανώθηκε η συγκεκριμένη διοργάνωση. Για να φτάσει στον τελικό είχε αποκλείσει τον Πανιώνιο, τον Άρη και τον Λεβαδειακό.

Αναλυτικά οι αγώνες της ΑΕΚ μέχρι τον τίτλο:
Πανιώνιος-ΑΕΚ 3-3 (πεν 3-1)
ΑΕΚ-Άρης 5-2
Λεβαδειακός-ΑΕΚ 0-0 0-1
ΑΕκ-Ολυμπιακός 3-2

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ - 1937, Η ιστορία του σιδηρόδρομου, Πειραιά – Κηφισιάς

Ο Αστικός Σιδηρόδρομος Πειραιά – Κηφισιάς, γνωστός ως «Ηλεκτρικός», μετράει σχεδόν ενάμισι αιώνα ζωής. Ατμοκίνητος αρχικά και ηλεκτροκίνητος αργότερα, ο σιδηρόδρομος συνέδεσε το 1869 την Αθήνα με τον Πειραιά, που μέχρι τότε οι άμαξες και τα παμφορεία ήταν το μόνο μέσο συγκοινωνίας μεταξύ τους.

Η πρώτη ιδέα για τη δημιουργία του τέθηκε από τον Φρειδερίκο Φεράλδη το 1835, ένα χρόνο αφότου η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, αλλά απορρίφθηκε από την τότε κυβέρνηση. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1843, ο Αλέξανδρος Ραγκαβής επαναλαμβάνει δημόσια την πρόταση, αλλά και πάλι δεν υπήρξε ανταπόκριση.

Το 1855 ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, καταθέτει το πρώτο νομοσχέδιο για την ίδρυση σιδηροδρόμου Αθήνας – Πειραιά. Είναι ο Νόμος ΤΖ «περί συστάσεως σιδηροδρόμου Απ’ Αθηνών εις Πειραιά», ο οποίος δίνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης στην εταιρία που θ’ αναλάμβανε το έργο για 55 χρόνια. Το 1857 το δικαίωμα αυτό αυξάνεται σε 75 χρόνια.

Έπειτα από ανεπιτυχείς προσπάθειες ανάθεσης του έργου, το 1867 κατακυρώνεται στον άγγλο επιχειρηματία Εδουάρδο Πίκερινγκ, ο οποίος το Νοέμβριο του ίδιου έτους αρχίζει να κατασκευάζει το έργο. Ένα χρόνο μετά, το 1868, ο Πίκερινγκ μεταβιβάζει τις υποχρεώσεις του στην ιδρυθείσα από όμιλο Ανώνυμη Εταιρία του «Απ’ Αθηνών εις Πειραιά Σιδηροδρόμου» – Σ.Α.Π. Α.Ε.

ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΝΤΕ ΣΑΝΤ Ενας εν δυνάμει εγκληματίας

Η ζωή του είναι συνυφασμένη με το έργο του. 

Το επώνυμό του έχει δώσει όνομα στα χειρότερα σεξουαλικά ένστικτα. Ο Ντονασιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ (1740-1814) επαναπροσδιόρισε
τις διαστροφές της σάρκας και τις μετέτρεψε σε λογοτεχνία. Πέρασε τη μισή του ζωή σε φυλακές και άσυλα φρενοβλαβών. Ο θρύλος του είναι εντυπωσιακός.
Για να φιλοτεχνήσουμε ένα πορτρέτο του Μαρκήσιου ντε Σαντ, ακόμη και αν δεν θέλουμε να τον κρίνουμε, η δυσκολία έγκειται στον βαθμό του πάθους μας και όχι στα στοιχεία που υπάρχουν άφθονα. Πολλά από τα κείμενά του, συμπεριλαμβανομένου αυτού που θα μπορούσε να θεωρηθεί το πλέον μεμπτό του μυθιστόρημα, «Τα ταξίδια της Φλορμπέλ», χάθηκαν ή κάηκαν, αλλά ο Ντε Σαντ υπήρξε πολυγραφότατος και οι χιλιάδες σελίδες που δημοσιεύτηκαν μετά τον θάνατό του δεν φτάνουν στο ελάχιστο το σύνολο όσων έγραψε. Μετά το 1900 άρχισαν να εμφανίζονται και βιογράφοι του, οι οποίοι γνωρίζουν από την πρώτη κιόλας ματιά στα τότε ακόμη ανέκδοτα χειρόγραφα ότι υπήρχε υλικό που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει ατελείωτες κριτικές αναλύσεις ψυχιατρικής φύσεως: ο «Θείος Μαρκήσιος» υπήρξε κλινική περίπτωση. Συγχρόνως όμως πολύ γρήγορα βρέθηκαν τον 20ό αιώνα και εκείνοι που τυφλώθηκαν από τον «μαύρο ήλιο» του, που με αφέλεια ή με κακοβουλία είδαν σε αυτόν το «πιο ελεύθερο πνεύμα που υπήρξε ποτέ» όπως αναφέρει ο Απολινέρ στην αποφασιστικής επιρροής λογοτεχνική βιογραφία του που δημοσιεύτηκε το 1909. Ωστόσο, τα λόγια του συγχρόνου του Μπαράς αποτελούν, κατά τη γνώμη μου, ισορροπημένη μαρτυρία για την προσωπικότητα του Ντε Σαντ. Ενας άνθρωπος που ακροβατούσε ανάμεσα στο κακό και στην ακολασία (δύο έννοιες τελείως διαφορετικές), μεταξύ της πρακτικής μιας εγκληματικής σκληρότητας και της εφαρμογής μιας λαγνείας υπερβολικά βίαιης, αλλά παρ΄ όλα αυτά φανταστικής.