Ο τορπιλισμός της «Έλλης» στην Τήνο

Ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο του 1940 η Ελλάδα συγκλονίζεται από μία απρόκλητη επίθεση  της φασιστικής Ιταλίας.

Τον Αύγουστο του 1940, η Γερμανία είχε θέσει ήδη υπό τον έλεγχό της το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και η Luftwaffe βομβάρδιζε ανηλεώς (αλλά χωρίς αποτέλεσμα) την τελευταία εστία αντίστασης που είχε απομείνει στις Βρετανικές Νήσους. Παράλληλα, ο Χίτλερ κατέστρωνε το πλέον μεγαλεπήβολο από τα σχέδιά του – την εισβολή στη Σοβιετική Ενωση. Το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας όμως δεν είχε ανάλογες επιτυχίες να επιδείξει. Ο Μουσολίνι χρειαζόταν επειγόντως μια γρήγορη και αποφασιστική νίκη, ώστε να ενισχύσει το κύρος του. Η Ελλάδα φάνταζε ιδανικός στόχος, καθώς θα εξυπηρετούσε και τα ιταλικά σχέδια για απόλυτη κυριαρχία στη Μεσόγειο.

Εξάλλου, ουδέποτε σχεδόν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα οι ελληνοϊταλικές σχέσεις υπήρξαν αρμονικές: από την κατάληψη των Δωδεκανήσων έως την αμφιλεγόμενη πολιτική της Ιταλίας έναντι της ελληνικής απόβασης στη Σμύρνη και από τον βομβαρδισμό της Κέρκυρας έως τη σταθερή υποστήριξη των αλβανικών θέσεων για την Ηπειρο, η Ρώμη δεν άφηνε καμία αμφιβολία ότι θεωρούσε την Αθήνα περιφερειακό της αντίπαλο.

Η επανάσταση στο Γουδί το 1909

Τα Χριστούγεννα του 1909 ο Βενιζέλος τα γιόρτασε εν πλω για τον Πειραιά. Είχε φύγει μία μέρα νωρίτερα από την Κρήτη για να φτάσει στην Αθήνα όπου είχε προσκληθεί για να αναλάβει τις τύχες της Ελλάδας.

Μετά τον ταπεινωτικό πόλεμο του 1897 η χώρα είχε μπει στη δίνη μιας περιπέτειας που δύσκολα, όπως έδειχναν τα πράγματα, θα έβγαινε αλώβητη. Και πολύ περισσότερο ήταν απίθανο τα επόμενα χρόνια να ανακτήσει την εθνική της αξιοπρέπεια. Τη λύση μερικά χρόνια αργότερα κλήθηκε να δώσει ένας ανερχόμενος αστέρας της πολιτικής ζωής, ο κρητικός Ελευθέριος Βενιζέλος. Ήταν 23 Δεκεμβρίου του 1909-μετά το κίνημα στο Γουδί- όταν ο «Στρατιωτικός Σύνδεσμος» κάλεσε τον Βενιζέλο να αναλάβει πολιτικός του σύμβουλος.

Η πρόταση να προσκληθεί ο Βενιζέλος στην Αθήνα έγινε από τον αξιωματικό Παμίκο Ζυμβρακάκη όταν ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος που είχε προχωρήσει στο Κίνημα στο Γουδί αναζητούσε την πολιτική εκείνη λύση που δε θα ήταν από τον παλιό και φθαρμένο πολιτικό κόσμο. Η πρόταση έγινε δεκτή και υλοποιήθηκε δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Ο Βενιζέλος όπως δήλωσε τότε δεν μπορούσε να αρνηθεί αυτό το κάλεσμα και πήρε το πλοίο για να φτάσει στην Αθήνα στις 29 Δεκεμβρίου 1909. Από τότε μια καινούργια εποχή ξημέρωσε για την Ελλάδα.

Τα πράγματα ήταν πολύ άσχημα ως τότε. Το κλίμα της ηττοπάθειας και της άσχημης διάθεσης των Ελλήνων μετά τη νίκη των Τούρκων το 1897 έγιναν ακόμη χειρότερα μετά και από την επιβολή της Επιτροπής του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, η οποία θα επιστατούσε στην καταβολή της πολεμικής αποζημίωσης στην Τουρκία, καθώς και στη διευθέτηση του συνολικού δημόσιου χρέους, αποτέλεσμα της πτώχευσης της χώρας το 1893.

Η χώρα πορεύτηκε ως το 1909 χωρίς να συμβαίνουν σπουδαία πράγματα. Η εσωστρέφεια και ο πεσιμισμός χαρακτήριζαν την πολιτική και κοινωνική ζωή. Στην εξουσία εναλλάσσονταν δύο κόμματα: το τρικουπικό με αρχηγό το Γεώργιο Θεοτόκη και το δηλιγιαννικό με αρχηγό τον ίδιο το Θεόδωρο Δηλιγιάννη και, μετά τη δολοφονία του το 1905, τους διαδόχους του, Δημήτριο Ράλλη και Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ηγέτες δύο διαφορετικών κομμάτων, καταγόμενων όμως από το δηλιγιαννικό κόμμα. Τίποτα το αξιοσημείωτο δεν έγινε όλα αυτά τα χρόνια εκτός από τις κάποιες ανορθωτικές, κυρίως στον οικονομικό τομέα, προσπάθειες των κυβερνήσεων Θεοτόκη. Η χώρα βρισκόταν σε πλήρη ανυποληψία. Και η αυξανόμενη οικονομική κρίση και η δυσπραγία κοινωνικών ομάδων, η συνεχής αποκάλυψη των αδυναμιών του παλιού πολιτικού κατεστημένου προκαλούν εντεινόμενη δυσαρέσκεια και δημιουργούν συνθήκες για την ανάπτυξη αντίδρασης.

ΤΟ ΚΥΡΟΣ

ΚΑΛΗΜΈΡΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΜΕ ΑΝΕΚΔΟΤΑ

Ο Γιωργάκης, μπερδεμένος για το τι είναι πολιτική, ρωτά τον πατέρα του και εκείνος του απαντά με ένα παράδειγμα για να γίνει ακόμα πιο κατανοητός.
- Ακου παιδί μου... Εγώ που φέρνω τα λεφτά στο σπίτι και δουλεύω για όλους σας, είμαι ο καπιταλισμός. Η μαμά σου που φροντίζει για τα προβλήματα της οικογένειας, είναι η κυβέρνηση. Η κουβερνάντα που προσέχει εσένα και τον αδερφούλη σου είναι η εργατική τάξη και το μικρό σου αδερφάκι είναι το μέλλον...
Το παιδί ικανοποιημένο, πήγε για ύπνο, αλλά τον ξύπνησαν τα κλάματα του αδερφού του που ήθελε άλλαγμα...
Σηκώνεται και πάει να ειδοποιήσει την μαμά του, την είδε όμως να κοιμάται και πήγε να μιλήσει στην κουβερνάντα. Όταν όμως άνοιξε την πόρτα, είδε μέσα και τον μπαμπά του σε τρυφερές στιγμές μαζί της και απορημένος έφυγε...
Το πρωί και ενώ όλοι μαζί έτρωγαν το πρωινό τους, λέει ο μικρός
- Μπαμπά, κατάλαβα τελικά τι είναι πολιτική!
- Μπράβο Γιωργάκη μου, για πες μας λοιπόν τι είναι...
- Μια ζωή ο καπιταλισμός θα πηδάει την εργατική τάξη, η κυβέρνηση θα κοιμάται και το μέλλον μας θα είναι χεσμένο..!

Επιτέλους φτηνό σουβλάκι

Του Γιώργου Καισάριου
Μου έλεγαν ότι δεν μπορεί να γίνει. Μου έλεγαν ότι δεν έχει γίνει ποτέ και δεν θα ζήσουμε να το δούμε. Αυτό που έλεγαν ότι δεν μπορεί να γίνει, είναι να δούμε μείωση στην τιμή του εθνικού fast food, το σουβλάκι.

Ναι αγαπητέ αναγνώστη, όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψετε, οι τιμές στις ψησταριές για ένα σουβλάκι πέφτουν. Και μάλιστα, πέφτουν κατακόρυφα.

Ενώ μέχρι πέρυσι η τιμή για ένα σουβλάκι στις περισσότερες ψησταριές που εγώ έχω επισκεφτεί ήταν περίπου 2 ευρώ, φέτος βλέπω ότι όλο και περισσότεροι χρεώνουν κοντά στο 1,50 ευρώ. Ποσοστιαία, αυτό είναι μια μείωση περίπου 25%.

Μου έλεγαν (το αιώνιο παραμύθι) ότι ανέβηκε ο ΦΠΑ και θα πρέπει να ανέβει αναγκαστικά και η τιμή στο σουβλάκι. Το πρόβλημα είναι ότι η συνολική τιμή ανέβαινε περισσότερο από το συνολικό ΦΠΑ.

Τους έλεγα ότι 2 ευρώ ήταν υπερβολικά ακριβά, όχι μόνο τηρουμένων των αναλογιών για το τι παίρναμε, αλλά συγκριτικά με πολλές άλλες χώρες στον κόσμο και με κορόιδευαν.

Τους έλεγα να στριμώξουν τους προμηθευτές τους για καλύτερες τιμές και μου έλεγαν ότι δεν γίνεται. Πως είναι δυνατόν οι τιμές στην λιανική να πέφτουν και στην χοντρική πάντα να ανεβαίνουν, ποτέ δεν το έχω καταλάβει.

Η αλαζονεία πολλών που είχαν ψησταριές ήταν απίστευτη. Πίστευαν, (όπως οι αγοραστές ακινήτων) ότι δεν θα έρθει ποτέ η μέρα όπου θα αναγκαστούν να ρίξουν τις τιμές. Πίστευαν ότι δεν θα εκτεθούν ποτέ στον έντονο ανταγωνισμό.

Τους έλεγα ότι έρχεται έντονος αποπληθωρισμός και με κοίταζαν σαν να είμαι τρελός. Όπου πήγαινα, προσπαθούσα να μεταδώσω στην διοίκηση της ψησταριάς την ιδέα να ρίξει τις τιμές αν θέλει να επιβιώσει και μου έλεγαν ότι αυτό δεν γίνεται.

Πριν 3 χρόνια, άρχισα να προειδοποιώ την αγαπημένη μου ψησταριά στον Πύργο (Το Σπιτικό, απέναντι από το παλαιό νοσοκομείο) να ρίξει τις τιμές διότι θα υπάρξει έντονος ανταγωνισμός στο μέλλον. Όχι μόνο διότι ήθελα να ψωνίζω φτηνότερα, αλλά και διότι δεν ήθελα να κλείσει.

Το 2010 μου είπε ότι ο τζίρος του ήταν μειωμένος κατά 30% σε σχέση με το 2009. Το 2011 μου είπε ότι ο τζίρος του ήταν μειωμένος κατά 50% σε σχέση με το 2010. Παρ΄ όλ΄ αυτά όμως, ανέβασε τις τιμές!!!
Θυμάμαι πολύ καλά ότι του άσκησα έντονη κριτική για αυτή την αύξηση, στο βαθμό μάλιστα που παραλίγο να παρεξηγηθώ. Του εξήγησα ότι θα πρέπει επειγόντως να μειώσει τις τιμές, διότι σε διαφορετική περίπτωση, ο όγκος των πωλήσεων θα πέσει σε τέτοιο επίπεδο, που θα μπαίνει μέσα.

Δυστυχώς φέτος το καλοκαίρι η ψησταριά αυτή έκλεισε (κλαψ, κλαψ). Δεν ξέρω αν δεν ήθελε, αν δεν μπορούσε, αν δεν το έβλεπε ή απλά αν αποφάσισε να κάνει stop loss -σημασία έχει ότι η αγαπημένη μου ψησταριά δεν υπάρχει πια.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να αλλάξει η αντίληψη στο γύρισμα της τάσης. Είναι επίσης πάρα πολύ δύσκολο να αλλάξουν οι εδραιωμένες αντιλήψεις, που έχουν εδραιωθεί μετά από δεκαετίες παρατήρησης.

Μια τέτοια αντίληψη είναι ότι η γη ποτέ δεν χάνει. Μια άλλη αντίληψη είναι (ήταν) ότι το σουβλάκι ποτέ δεν πέφτει.

Αυτές οι εδραιωμένες αντιλήψεις πλέον αλλάζουν. Δυστυχώς λόγω οικονομικής συγκυρίας. Θα ήταν καλό αυτές οι αντιλήψεις να είχαν αλλάξει εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς δεν μπορέσαμε σαν κράτος και σαν κοινωνία να εδραιώσουμε τον έντονο ανταγωνισμό μεταξύ των εμπλεκομένων της αγοράς (είτε είναι εμπορικά είτε σουβλατζίδικα).

Όπως νοσεί ο κρατικός τομέας, άλλο τόσο νοσεί στην Ελλάδα και ένα μεγάλο μέρος του ιδιωτικού τομέα. Ένας από αυτούς τους κλάδους, κατά την άποψη μου, είναι το μοντέλο της ψησταριάς – σουβλατζίδικου.

Υπάρχει όμως ελπίδα αγαπητέ αναγνώστη. Οι τιμές στο σουβλάκι είναι πλέον καθοδικές. Επιπλέον, αν δει κανείς τις τιμές των “lunch special“ στα κινέζικα εστιατόρια της Νέας Υόρκης, αντιλαμβάνεται ότι οι τιμές ακόμα θα πρέπει να πέσουν πάρα πολύ.

Ενδεικτικά, στο Περιστέρι (ο δήμος διαμονής και καταγωγής μου), Κωνσταντινουπόλεως και Θηβών, στη βορειοανατολική γωνία, πίτα με καλαμάκι από όλα (full extra) θα σας κοστίσει μόνο 90 cents!!

Ναι σωστά ακούσατε… 90 cents. Θα χρειαστεί όμως 20 λεπτά αναμονή (τουλάχιστον) να παραλάβετε την παραγγελία σας, διότι με αυτές τις τιμές, η ουρά είναι αρκετά μεγάλη.

george.kesarios@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΤΕΛΕΤΗ ΣΑΤΑΝΙΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΝΤΕΛΗ...!!! ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΟΣ ΑΥΤΟΠΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ..

«Θα ήθελα να κάνω μια καταγγελία.
Χθες το βράδυ κατά τις 11:30 στη νοτιοδυτική πλευρά του όρους Πεντέλη κοντά στο σπήλαιο Νταβέλη, πάρκαρα το αυτοκίνητό μου και κατέβηκα με μια φίλη μου για να περπατήσουμε και να δούμε την θέα.

Παρατηρήσαμε ένα περίεργο φως μέσα από τους θάμνους και πλησιάσαμε από φόβο μήπως είχε πάρει κάποια φωτιά.

Προς μεγάλη μας έκπληξη ανακαλύψαμε πως το φως προερχόταν μάλλον από κάποιο κερί που μόλις το πλησιάσαμε έσβησε -πιθανότατα από τον αέρα. Αν και η αλήθεια είναι πως το φως ήταν πολύ δυνατό για να προέρχεται από ένα τόσο μικρό κερί.

Φωτίσαμε με τα κινητά και είδαμε τοποθετημένα γύρω από το κερί διάφορα αντικείμενα και χαρτιά με παράξενα σύμβολα. Εκείνη την στιγμή –που παρεμπιπτόντως τραβούσα τις φωτογραφίες που σας έστειλα- ακούσαμε ένα γρύλισμα και ένας σκύλος πετάχτηκε μέσα από τους θάμνους και μας κυνήγησε. Φυσικά εγκαταλείψαμε το σημείο τρέχοντας.»
από το enikos.gr