ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΕΝΑΣ ΕΠΙΖΉΣΑΣ ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ

 ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ*

Φωτογραφία από:horsebackarcherygr.blogspot.com

   Ο KEIJIRO MATSUSHIMA ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΉ ΤΑΞΗ, ΟΤΑΝ Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΒΟΜΒΑ ΙΣΟΠΕΔΩΣΕ ΤΗ ΧΙΡΟΣΙΜΑ. ΛΙΓΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ, ΕΙΧΕ ΔΕΙ ΤΑ ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΡΙΞΑΝ. ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ ΕΠΕΖΗΣΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΑΠΟΚΗΡΥΞΕΙ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ.

 Τη μέρα της έκρηξης της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, στις 6 Αυγούστου 1945, ο 16χρονος τότε μαθητής Keijiro Matsushima ήταν μόνος στην πόλη. Η μητέρα του είχε φύγει και κατοικούσε σε ένα χωριό, απ’ όπου καταγόταν ο σύζυγός της, που είχε πεθάνει από ασθένεια τον προηγούμενο Απρίλιο.
Οι άλλοι δυο της γιοι πολεμούσαν με το ναυτικό κι ο Keijiro είχε μείνει μόνος στη Χιροσίμα, όπου πέντε μόλις μέρες πριν είχε αρχίσει μαθήματα στην πρώτη τάξη του Τεχνικού Κολλεγίου, δύο χιλιόμετρα νότια από το επίκεντρο του βομβαρδισμού, για να γίνει μηχανικός. 
Η μητέρα του είδε το γιγάντιο μανιτάρι που υψώθηκε πάνω από τα βουνά κι άκουσε ύστερα τους κατοίκους του χωριού να λένε πως μια μεγάλη βόμβα είχε χτυπήσει τη Χιροσίμα και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν. Σκέφτηκε πως κι ο μικρότερός της γιος θα ήταν νεκρός και αποφάσισε την επόμενη μέρα να πάει στην πόλη να τον αναζητήσει. 
Κόντευε μεσάνυχτα όταν, το ίδιο βράδυ, ο Keijiro Matsushima έφτασε στο χωριό και της χτύπησε την πόρτα, έχοντας περπατήσει αμέτρητα μίλια και αιμορραγώντας από παντού, αφού θραύσματα γυαλιών είχαν καρφωθεί στο δέρμα του. 
Η μητέρα του δεν πίστευε στα μάτια της: Ο Keijiro όχι μόνο ήταν ζωντανός, αλλά έκτοτε δεν σταμάτησε ποτέ να διηγείται στον κόσμο πώς έζησε τη φρίκη της πρώτης ατομικής βόμβας, πώς επέζησε,

αλλά και πώς είδε την πόλη γύρω του να ισοπεδώνεται και τους κατοίκους της να αργοσβήνουν, καλώντας τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να συνεργαστούν ενάντια στη χρήση των πυρηνικών και των όπλων γενικά.

 ΔΥΟ ΟΜΟΡΦΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ…

 Συναντήθηκα με τον 83χρονο σήμερα κ. Matsushima σε κεντρικό ξενοδοχείο της Λευκωσίας, ενόψει της σημερινής του ομιλίας, σε εκδήλωση της Βουλής για τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας άνθρωπος πράος και ευγενικός, με καλή διάθεση και εξαιρετική μνήμη. Μου αφηγήθηκε την ιστορία του και μου ζήτησε να τονίσω πως θεωρεί μεγάλη τιμή του την πρόσκληση στην Κύπρο.
Χωρίς ίχνος υπερβολής ή μνησικακίας, ξεκίνησε την αφήγησή του για τη μέρα που σήμανε το τέλος του πολέμου, αλλά και την αρχή μιας τρομακτικής νέας μέρας για την ανθρωπότητα. Το πρωί της 6ης Αυγούστου βρισκόταν στη σχολική τάξη, στον δεύτερο όροφο του ξύλινου κτηρίου του σχολείου του.
Στις 8:15, όταν έπεσε η βόμβα “Little Boy” που είχε ρίξει το αμερικανικό βομβαρδιστικό Enola Gay, είχε ήδη ...
αρχίσει το πρώτο μάθημα. “Αν το μάθημα άρχιζε στις 8:30, θα ήμουν μάλλον στον δρόμο, στο κέντρο της πόλης, θα είχα καεί και σκοτωθεί σε μια στιγμή. Πόσο τυχερός ήμουν!”, λέει, εξηγώντας πώς μια σειρά από συγκυρίες τού έσωσαν τη ζωή. 
Στην τάξη του ήταν περίπου 70 αγόρια και ο ίδιος καθόταν στην πρώτη γραμμή, δίπλα σε ένα παράθυρο που έβλεπε προς τα νότια. Δευτερόλεπτα πριν την έκρηξη, έτυχε να κοιτάζει αφηρημένα έξω από το παράθυρο και πρόσεξε δύο βομβαρδιστικά B-29 που πετούσαν πολύ ψηλά στον αέρα. Θυμάται πώς έλαμπαν στο πρωινό φως και έμοιαζαν πολύ όμορφα. Νόμιζε πως ήταν μια πτήση ρουτίνας και δεν έδωσε σημασία. 
Την επόμενη στιγμή όμως, τον τύλιξε μια πορτοκαλί λάμψη, ένα κύμα θερμότητας και μια τεράστια δόνηση. “Στη θέση που βρισκόμουν, η θερμότητα πρέπει να ήταν πολύ λιγότερη απ’ ό,τι στο επίκεντρο της έκρηξης. Λένε πως ήταν πάνω από 4000 βαθμοί Κελσίου. Ξέρετε πως το σίδερο λιώνει στους 1500 βαθμούς”, λέει. Αντιλαμβανόμενος πως πρόκειται για βομβαρδισμό, κρύφτηκε αμέσως κάτω από το θρανίο και κάλυψε με τα χέρια του τα μάτια και τα αφτιά του. “Μετά από αυτό, ακολούθησε ένας τεράστιος θόρυβος σαν εκατοντάδες αστραπές. 
Ύστερα, έγιναν όλο τόσο σιωπηλά και ολοσκότεινα. Παρόλο που υπήρχαν πολλοί μαθητές, κανείς δεν φώναζε, δεν ακουγόταν κιχ. Νεκρική σιγή και σκοτάδι πίσσα. Σερνόμουν στο πάτωμα μες στο σκοτάδι σαν τυφλός, ώσπου κατάλαβα ότι όλο μου το σώμα αιμορραγούσε, απ’ την κορφή ώς τα νύχια, και τα ρούχα μου είχαν σκιστεί. Φοβόμουν τόσο πολύ, σκέφτηκα πως θα σκοτωνόμουν και απλά προσευχόμουν λέγοντας “βοήθα με, μητέρα, βοήθα με, Βούδα! Τι κόλαση!”, λέει.

 ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

 Πρέπει να πέρασαν ένα-δυο λεπτά, θυμάται σήμερα, ώσπου φάνηκε μια αχτίδα φωτός και κατάλαβε πως είχε καταρρεύσει η οροφή πάνω τους. Ήταν όμως τυχερός – η θέση του ήταν πολύ κοντά στην πόρτα και έτσι κατάφερε να βγει από το κτήριο. Εξάλλου, ο τραυματισμός του δεν ήταν σοβαρός – η αιμορραγία προερχόταν από πολλές μικρές πληγές που του είχαν προκαλέσει τα θραύσματα από το παράθυρο, όμως δεν είχε σπάσει κάποιο κόκαλο και μπορούσε να περπατήσει και άρα να σωθεί. 
Όταν βγήκε απ’ το κτήριο, κοίταξε σοκαρισμένος γύρω του – όλα τα σχολικά κτήρια είχαν καταρρεύσει και εκατοντάδες τραυματισμένοι μαθητές κάθονταν ή ήταν ξαπλωμένοι στο γρασίδι. Ένας φίλος του μάλιστα τον πλησίασε για βοήθεια – είχε ένα βαθύ κόψιμο στο κεφάλι. Ο Keijiro τού έδεσε το κεφάλι και τον βοήθησε να φτάσει στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, 200 μέτρα βορειότερα. Στη διαδρομή, η καταστροφή φαινόταν πιο έντονα: τα σπίτια γύρω είχαν διαλυθεί και τα ερείπια ήταν διασκορπισμένα τριγύρω. 
Σε μια παρακείμενη λεωφόρο, τα αυτοκίνητα ήταν σταματημένα εδώ κι εκεί, οι πυλώνες φωτισμού είχαν καταρρεύσει, καλώδια κρέμονταν και παντού υπήρχε καπνός. Τότε πρόσεξε πως από το κέντρο της πόλης πλησίαζαν άνθρωποι, πολλοί, περπατώντας σε μια μεγάλη γραμμή, καθώς απομακρύνονταν από το βομβαρδισμένο κέντρο τηςΧιροσίμα προς κάθε κατεύθυνση.
Εκατοντάδες τραυματισμένοι άνθρωποι – πολλοί από αυτούς είχαν φριχτά εγκαύματα. “Το δέρμα τους, καρβουνιασμένο και γκρίζο, είχε σχεδόν ξεφλουδιστεί από τα πρόσωπα, τον λαιμό, τα χέρια τους, απ’ όλο τους το σώμα. Μπορούσα μέχρι και τους μυς τους να δω από κάτω. Όλοι τους ανεξαιρέτως κρατούσαν τα χέρια τους μπροστά”, περιγράφει γλαφυρά, καθώς μιμείται την κίνηση, με τις παλάμες προς το σώμα. “Ίσως ήταν απ’ τον πόνο. Τέτοιες παρελάσεις φαντασμάτων υπήρχαν παντού, σ’ όλα τα προάστια της πόλης σ’ όλη τη διάρκεια εκείνης της μέρας”.
Στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού της Χιροσίμα επικρατούσε επίσης χάος. Η μπροστινή αυλή είχε γεμίσει από καμένους και τραυματισμένους ανθρώπους. Ακόμη και οι γιατροί κι οι νοσοκόμες είχαν τραυματιστεί και μόνο μερικοί από αυτούς προσπαθούσαν να ανακουφίσουν εκατοντάδες τραυματίες με λίγα φάρμακα.
Μπροστά σ’ αυτό το θέμα, ο Keijiro αποφάσισε να πάρει τον φίλο του πίσω στο σχολείο. Εκεί, τον παρέλαβε λίγο αργότερα ένα όχημα διάσωσης και έτσι επέζησε. Ο ίδιος, πήρε το απόγευμα το τρένο για τον σταθμό Kaitaichi και κατέβηκε λίγο μετά, για να φτάσει περπατώντας, τα μεσάνυχτα, στο σπίτι της μητέρας του. 
Την επόμενη μέρα, εμφάνισε ψηλό πυρετό και διάρροια, πιθανότατα λόγω της μεγάλης έκθεσής του σε ραδιενέργεια.Σε δέκα μέρες όμως τα συμπτώματα είχαν περάσει. Όπως λέει σήμερα, το γεγονός ότι εγκατέλειψε σχεδόν αμέσως τη Χιροσίμα βοήθησε πολύ. Έκτοτε αρρώστησε πολλές φορές, όμως πάντα ξεπερνούσε τις ασθένειές του. Το μόνο που του έμεινε είναι πως έχει πάντα χαμηλά λευκά αιμοσφαίρια.
Άλλοι άνθρωποι όμως που έμειναν στην πόλη υπέφεραν για πολλά χρόνια. Μια – δυο ώρες μετά τον βομβαρδισμό, έπεσε μια μεγάλη, μαύρη βροχή στα δυτικά της πόλης, με σκόνη από την έκρηξη, που προκάλεσε πολλά προβλήματα στους κατοίκους, που υποφέρουν μέχρι σήμερα. Ο ίδιος, όμως, είχε περπατήσει προς τα ανατολικά και γλίτωσε.
Άλλοι πέθαναν υποφέροντας, από τα εγκαύματα και τις πληγές που λόγω των υψηλών θερμοκρασιών του καλοκαιριού υποτροπίαζαν γρήγορα. Άλλοι, που έμοιαζαν να είναι καλά, αρρώσταιναν ξαφνικά με περίεργα συμπτώματα και πέθαναν.
Περίπου 140.000 πέθαναν εξαιτίας της ατομικής βόμβας μέχρι το τέλος του χρόνου, ενώ πολλές έγκυες γυναίκες έφεραν στον κόσμο παιδιά με νοητικά ή σωματικά προβλήματα. Μάλιστα, για πολλά χρόνια, οι επιζήσαντες της Χιροσίμα ήταν αδύνατο να παντρευτούν, εξαιτίας του φόβου ότι θα κληροδοτούσαν γενετικά προβλήματα στους απογόνους τους, λόγω της έκθεσής τους σε τεράστιες ποσότητες ραδιενέργειας.

 ΘΥΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΒΟΜΒΑ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ

 Ο Keijiro Matsushima δεν έμαθε ποτέ τι απέγιναν οι συμμαθητές του. Μετά τον βομβαρδισμό, άλλαξε πόλη και σχολείο και αποφάσισε να γίνει δάσκαλος. Ο ίδιος κατάλαβε σύντομα πως το χτύπημα που είχε ισοπεδώσει τη Χιροσίμα δεν είχε προκληθεί από μια απλή βόμβα, όπως πίστευαν οι περισσότεροι συμπατριώτες του, αλλά από μια νέα, πολύ πιο ισχυρή βόμβα, την ατομική. 
“Η κυβέρνησή μας είχε πει ότι οι Αμερικανοί επιτέθηκαν στη Χιροσίμα με μια “βόμβα νέου τύπου” και ότι είχαμε “κάποιες ζημιές” – “κάποιες ζημιές”! Όμως όταν έφυγα από το σχολείο και άρχισα να περπατώ, πέρασα από μια γέφυρα κι από κει μπορούσα να δω και τις δύο πλευρές του ποταμού. Έβλεπα ακόμα καπνούς μέχρι ψηλά και κατάλαβα πως όλη η πόλη είχε διαλυθεί, πέθαινε. Θυμήθηκα τότε πως είχα διαβάσει σε ένα αγορίστικο περιοδικό ότι οι Αμερικανοί είχαν εφεύρει αυτή τη βόμβα, την έλεγαν “ατομική βόμβα”. Έλεγε ότι μια βόμβα σε μέγεθος σπιρτόκουτου μπορούσε να καταστρέψει μια ολόκληρη πόλη! 
Τότε κατάλαβα πως μας είχαν ρίξει ατομική βόμβα. Σκέφτηκα πως είναι πολύ δύσκολο να κερδίσουμε τον πόλεμο, όμως δεν πίστεψα πως πρέπει και να παραδοθούμε”, λέει. Ο εφιάλτης της πυρηνικής καταστροφής ξύπνησε πάλι πέρσι, όταν έγινε το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα. “Όταν άκουσα τα νέα για τη Φουκουσίμα ένιωσα ότι η Ιαπωνία δέχθηκε επίθεση από την ατομική βόμβα, το θυμήθηκα ξανά. Και, ξέρετε, σκέφτηκα ότι ήμασταν απροετοίμαστοι για τη φριχτή πραγματικότητα της πυρηνικής ενέργειας, ακόμα και σε μορφή ηλεκτρισμού. Είναι και πάλι πυρηνική ενέργεια, άρα πολύ επικίνδυνη, δύσκολο να τη διαχειριστείς”, λέει.
Λίγο πριν αποχωριστούμε, τον ρωτώ αν τρέφει άσχημα αισθήματα για τους Αμερικανούς, που προξένησαν τόσο κακό στη χώρα του. “Μέχρι το τέλος του πολέμου οι Αμερικανοί ήταν βεβαίως ο εχθρός”, λέει. “Μετά τον πόλεμο, και ακόμα και σήμερα έχουμε πολύ θυμό για την ατομική βόμβα, όμως ο κόσμος δεν νομίζω πως πια έχει θυμό για τους Αμερικανούς. Δεν έχω ακούσει ποτέ να λένε κάτι τέτοιο. Ίσως υπάρχουν πολλοί λόγοι, όμως τώρα είναι η ώρα για όλους εμάς όχι να μισούμε ο ένας τον άλλο, αλλά να συνεργαστούμε, να σκεφτούμε ένα ειρηνικό μέλλον για τον κόσμο”.

INFO: Η ημερίδα “Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος – Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. 10 χρόνια φρίκης, 81 εκατομμύρια χαμένες ζωές” θα λάβει χώρα σήμερα, μεταξύ 10 π.μ.-6 μ.μ. στο ξενοδοχείο Χίλτον.

 *ΔΗΜΟΣΙΕΎΤΗΚΕ ΣΤΟΝ “ΠΟΛΙΤΗ” ΣΤΙΣ 23/5/2012

Πηγή

Αχ πατρίδα μου γλυκειά Ώρα Ελλάδος ΜΗΔΕΝ

Γράφει η Πόπη Σουφλή 

 

Δεν πιστεύω ότι έχω να προσθέσω και πολλά πράγματα για το περιβόητο βιβλίο της ΣΤ Δημοτικού. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν τόσα πολλά. Λίγη «ψυχή» θέλω να προσθέσω σ΄ αυτό που ζούμε τα τελευταία 33 χρόνια.

Τριάντα τρία χρόνια τώρα, κτίζεται πέτρα – πέτρα ο αφελληνισμός, απ΄ όλες τις μεταχουντικές κυβερνήσεις.

Κι ο αφελληνισμός ξεκινά από το Σχολείο, εκεί που παιδαγωγείται η νεολαία μας, το μέλλον αυτής της χώρας.

Δεκαετίες τώρα, επωάζεται το αυγό του αφελληνισμού συνειδητά (σήμερα πια το πιστεύω ακράδαντα) από τους εκάστοτε κυβερνώντες.

Όλοι υποτακτικοί της Κίσιγκεριας φιλοσοφίας και οδηγίας.

«Αυτή τη χώρα θα την διαλύσουμε, μόνο αν την κτυπήσουμε στη γλώσσα και στην Ιστορία της», είχε πει για την Ελλάδα ο πρώην Αμερικανός υπουργός εξωτερικών με τις εβραϊκές ρίζες.

Και δεν βρέθηκε κανείς απ΄ όσους τριάντα τρία χρόνια μας κυβερνούν, να αρνηθούν να υπακούσουν στον «Μεγάλο Αδελφό».

Κι άρχισε το πλιάτσικο. Έφυγε «η σχολική ποδιά» και οι μαθητές παρελαύνουν καθημερινά με διαφορετικά μοντελάκια. Δημοτική και καθαρεύουσα, έγιναν ένας γλωσσικός αχταρμάς. Αφαιρέθηκαν και οι τόνοι, και αρχίσαμε … να γράφουμε στο μονοτονικό.

Χαράς Ευαγγέλια για τους πιτσιρικάδες που «η δασεία» και η «οξεία» τους είχαν γίνει εφιάλτης.

«Τα παιδιά, πρέπει να δουλέψουν τη σκέψη και την κρίση τους» είπε «οι σοφοί» του Υπουργείου Παιδείας, και κάπως το Αναγνωστικό των δικών μας μαθητικών χρόνων, «εκσυγχρονίστηκε», λες κι εμείς οι μεταπολεμικές γενιές δεν δουλεύαμε τη σκέψη και την κρίση μας.

Λες και οι γενιές μας βγήκαν αμόρφωτες. Πολιτικά ηλίθιοι εναλάσσονταν στο Υπουργείο Παιδείας και στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και ο καθένας αποδομούσε τη γλώσσα, την Ιστορία, την συνείδησή μας.

Πάντα πέντε – έξι περιθωριακοί εκπαιδευτικοί έγραφαν τα βιβλία της Γλώσσας και της Ιστορίας, που κάποιος υπουργός πάντα θα τους επέλεγε ή κάποιοι θα τους επέβαλαν.

Ένας μόνο τόλμησε να σηκώσει κεφάλι. Ένας μόνο τόλμησε να υπερασπιστεί τη Γλώσσα και την Ιστορία μας. Ο Αντώνης Τρίτσης.

Αυτός, που τόλμησε να ορθώσει το ανάστημά του και απέναντι στην Εκκλησία και να διεκδικήσει για τον φτωχό την εκκλησιαστική περιουσία.

Αυτός που τόλμησε να επαναφέρει τα Αρχαία στα Γυμνάσια, ξεσηκώνοντας θύελλα διαμαρτυριών, από τους … «μορφωμένους» ΠΑΣΟΚους, τους Αμερικανοτραφείς και Αμερικανοσπουδασμένους πολιτικούς.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η αποδόμηση της Ελλαδίτσας μας. Και κάπου εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, άρχισαν να...

φαίνονται τα αποτελέσματα του αφελληνισμού. Και το γυρίζαμε στ΄ αστείο, όταν ακούγαμε «τα καμάρια μας» να μπερδεύουν την Επανάσταση του 1821 με την 28^ηΟκτωβρίου και το Έπος του ΄40.

Έγινε βραχνάς το διάβασμα των παιδιών μας και αναρωτιόμασταν αν εμείς τελειόφοιτοι του Λυκείου ή κάποιου ΑΕΙ ήμασταν τόσο αγράμματοι ώστε να μην μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με τις «ασκήσεις κρίσης» της τρίτης Δημοτικού ή με τα βιβλία της Ιστορίας της Α΄ Γυμνασίου.

Και τα χρόνια περνούσαν και αρχίσαμε ν΄ αναρωτιόμαστε: «Βρε, πως γράφεται «το τραίνο»; Με ε ή αι; και το «ταξείδι», με ει ή με ι»;

Βλέπετε μπήκε στη ζωή μας και το computer.

Αναλφάβητο κι αυτό, μας έβαζε στο δίλημμα της ορθογραφίας.

Δεν φτάσαμε ξαφνικά στην κυρία Ρεπούση και το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού.

Τρεις δεκαετίες «παίζεται το παιχνίδι».

Απλά τώρα αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε την τραγωδία. Κι όσο για τα τηλεπαράθυρα και τους τόνους από μελάνη (τώρα με ι να το γράψω, ή με η;) που χύθηκε βδομάδες ολόκληρες, δεν ξέρω γιατί μου βγαίνει ότι είναι «ψιλοστημένα».

Τώρα «η σφαγή της Σμύρνης» έγινε «στριμωχτίδι»;

Τώρα «η Τουρκοκρατία», έγινε «Οθωμανική Διοίκηση»;

Τώρα … διαπίστωσαν ότι «δεν υπήρξε κρυφό Σχολειό»;

Μελετημένα τα βήματα.

Τριάντα τρία χρόνια αποδομείται τούτη η χώρα.

Αυτή η χώρα που οι εκπαιδευτικοί της απεργούν διεκδικώντας καλλίτερους μισθούς, ή αντιδρώντας σε «Νόμους – Πλαίσιο», αλλά που θεωρούν μάλλον περιττό να απεργήσουν και να διαδηλώσουν μπροστά στην κατάφορη, προκλητική και διεστραμμένη παραποίηση της Ιστορίας μας από την κυρία Ρεπούση.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εκείνο το χαστούκι της κ. Αθήνη στην κ. Δήμητρα Παπανδρέου – Λιάνη, πολύ τόχα χαρεί. Τότε, βρέθηκε μια ΚΥΡΙΑ, να ξεπληρώσει την ντροπή εκατομμυρίων ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ από τον διασυρμό του αείμνηστου από μια γυναίκα φιλόδοξη (και το σταματώ εδώ για να μην πω περισσότερα).

Σήμερα, πόσοι βρέθηκαν να χαστουκίσουν την «συγγραφέα» (;;;;) πρότυπο του αφελληνισμού;

Πόσοι εκπαιδευτικοί κατέβηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την Μαριέττα και τη φίλη της που τόλμησαν να κυκλοφορήσουν ένα τόσο διεστραμμένο και ανιστόρητο βιβλίο;

Πόσοι είχαν το θάρρος να πουν ότι «Αυτό το βιβλίο, δεν πρόκειται να το διδάξουμε στους μαθητές μας»; Λίγοι. Ελάχιστοι.

 (Από το αρχείο της εφημερίδας ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ και την στήλη "ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ" 26-3-2007)


http://attikanea.blogspot.gr 

Νέα ύποπτη φωτιά στον Πνεύμονα της Λαμίας, για 2ο συνεχόμενο καλοκαίρι.

Μέσα σ'ένα χρόνο είναι η 2η φορά που εκδηλώνεται φωτιά στην περιοχή μεταξύ των οδών Τυμφρηστού και Κάλβου, απέναντι από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας.

Το καλοκαίρι του 2011 είχε ξεσπάσει μεγάλη πυρκαιά μεσημεριανή ώρα και ενώ υπήρχε δυνατός άνεμος. Οι κάτοικοι της περιοχής βγήκαν με τα λάστιχα και βοήθησαν το έργο της πυροσβεστικής. Ο εφιάλτης επέστρεψε χθές βράδυ στις 11.00, ευτυχώς όμως δεν φυσούσε.

Η αντίδραση των κατοίκων ήταν εκείνη που δεν επέτρεψε στις φλόγες να προχωρήσουν επικίνδυνα. Κοινό σημείο αναφοράς και στις δύο περιπτώσεις οι μαρτυρίες πολιτών. Πέρυσι κάποιοι έκαναν λόγο για ένα κόκκινο στουπί, χθές αρκετοί παρατήρησαν από τα μπαλκόνια τους, τρεις μπλε λάμψεις.

Ποιοί είναι αυτοί που θέλουν να κάψουν την έκταση και για ποιό λόγο; Η κατάσταση προβληματίζει όταν μάλιστα η εν'λόγο περιοχή (καφασέικα) είναι περιστοιχισμένη από σπίτια. Το δύσβατο της περιοχής δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερους φόβους στο μέλλον, μέσα στο κέντρο της Λαμίας, η μοναδική σε έκταση περιοχή γνωστή ως ο μελλοντικός πνεύμονας της Λαμίας.

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ

Οι κάτοικοι ζητούν προστασία, ζητούν συχνές περιπολίες από την πλευρά της Πυροσβεστικής, φοβούνται για τις ζωές των παιδιών τους, για τις δικές τους και για τα σπίτια τους. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, για τον λόγο ότι μπορεί να ξανασυμβεί και τότε τα πράγματα να είναι χειρότερα. Οι ιδιοκτήτες της έκτασης ξενυχτούν κάθε βράδυ και περιφρουρούν,όπως και οι γείτονες, ενώ δαπανούν αρκετά χρήματα στον να καθαρίζουν τον χώρο από τα ξερά χόρτα. Μάλιστα όπως και πέρυσι προχώρησαν σε μήνυση κατ' αγνώστου.

Οι αρχές του τόπου θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν γρήγορα τον σοβαρό κίνδυνο που διατρέχουν οι κάτοικοι, για να αποφευχθούν τα χειρότερα.

http://lamiastar.gr 

Ανοιχτοί κλιματιζόμενοι χώροι εν’ όψει του καύσωνα από το Δ. Χανίων

Ο Δήμος Χανίων, έπειτα από το έκτακτο δελτίο πρόγνωσης επικίνδυνων καιρικών φαινομένων, που εξέδωσε η ΕΜΥ, προειδοποιώντας ότι υψηλές θερμοκρασίες θα καταγραφούν από την 7η έως και 9η Αυγούστου, διαθέτει για το κοινό, τους παρακάτω κλιματιζόμενους χώρους σε μια προσπάθεια αντιμετώπισης των επιπτώσεων από την εμφάνιση υψηλών θερμοκρασιών και καύσωνα:

1. την αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων (οδ. Κυδωνίας 29, Χανιά) (από ώρα 07.30 – 19.30)
2. τα αποκεντρωμένα δημοτικά καταστήματα (πρ. Δημαρχεία) στις Ενότητες: Ακρωτηρίου, Ελ. Βενιζέλου, Θερίσου, Κεραμιών, Ν. Κυδωνίας, Σούδας (από ώρα 07.30 – 15.30)
3. τη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Χανίων (οδ. Υψηλαντών 29) (από ώρα 08.00 – 15.00)
4. Τα Κέντρα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων (ΚΑΠΗ) (από ώρα 08.00 – 15.00)
5. το Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων (από ώρα 08.00 – 15.00)

Παράλληλα ο Δήμος Χανίων καλεί τους πολίτες και ιδιαίτερα αυτούς που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί αυτές τις ημέρες και να λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα προφύλαξης, σύμφωνα με τις οδηγίες της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ

• Αποφύγετε την ηλιοθεραπεία. Παραμείνετε σε σκιερά και δροσερά μέρη αποφεύγοντας τους χώρους όπου επικρατεί συνωστισμός.
• Αποφύγετε τη βαριά σωματική εργασία, ιδιαίτερα μάλιστα σε χώρους με υψηλή θερμοκρασία, άπνοια και μεγάλη υγρασία. Αποφύγετε το βάδισμα για πολύ ώρα ή το τρέξιμο κάτω από τον ήλιο.
• Προτιμήστε τα ελαφρά, άνετα και ανοιχτόχρωμα ρούχα από πορώδες υλικό για να διευκολύνεται ο αερισμός του σώματος και η εξάτμιση του ιδρώτα. Φορέστε καπέλο ή άλλο κάλυμμα από φυσικό υλικό, που να επιτρέπει καλό αερισμό του κεφαλιού.
• Προτιμήστε τα ελαφρά και μικρά γεύματα, με έμφαση στα φρούτα και τα λαχανικά και περιορίστε τα λιπαρά. Πίνετε άφθονα υγρά (νερό και χυμούς φρούτων). Αν η εφίδρωση είναι έντονη, τότε συστήνεται η πρόσθετη λήψη αλατιού για να κρατηθεί το επίπεδο των υγρών στον οργανισμό. Επίσης, συνιστάται να αποφεύγονται τα οινοπνευματώδη ποτά.
• Συνιστώνται πολλά χλιαρά ντους κατά την διάρκεια της ημέρας. Καλό θα είναι επίσης να τοποθετούνται υγρά καλύμματα στο κεφάλι και στο λαιμό, σαν προστατευτικά μέτρα. Επίσης, συστήνεται η χρήση μαύρων ή σκουρόχρωμων γυαλιών, που προστατεύουν τα μάτια από την έντονη αντανάκλαση του ήλιου.
• Τα άτομα που πάσχουν από χρόνια νοσήματα (αναπνευστικά, καρδιαγγειακά, κλπ) θα πρέπει να συμβουλευτούν το θεράποντα ιατρό τους για την εφαρμογή ειδικών οδηγιών, κατά περίπτωση. Ιδιαίτερα, όσοι παίρνουν φάρμακα, πρέπει να συμβουλεύονται τον ιατρό τους, αν πρέπει να τα συνεχίσουν και σε ποια δοσολογία, επειδή μερικά έχουν την ιδιότητα να αυξάνουν την θερμοκρασία του σώματος.
• Αποφύγετε τα πολύωρα ταξίδια με διάφορα μέσα συγκοινωνίας, κατά τη διάρκεια της υψηλής ζέστης.

ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΟΓΝΑ ΚΑΙ ΒΡΕΦΗ

• Τα νεογνά πρέπει να είναι ντυμένα όσο γίνεται πιο ελαφρά. Προτιμότερο είναι τα χέρια και τα πόδια τους να είναι ελεύθερα και να μην τυλίγονται σε πάνες.
• Όταν κάνει ζέστη να τους προσφέρονται συχνά, εκτός από γάλα (μητρικό ή άλλο) και άλλα υγρά όπως χαμομήλι, νερό, κλπ.
• Τα βρέφη και τα μεγαλύτερα παιδιά καλό είναι να τρώνε περισσότερα χορταρικά και φρούτα και λιγότερα λίπη.
• Καλό είναι τα παιδιά να μην παραμένουν πολύ ώρα στον ήλιο μετά το μπάνιο και να φορούν πάντα καπέλο.

ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ

• Το πολύ ζεστό και υγρό περιβάλλον είναι επικίνδυνο για τους ηλικιωμένους και για το λόγο αυτό αν ο δροσισμός του διαμερίσματος στην μεγάλη ζέστη είναι δύσκολος, προτιμότερη είναι η μετακίνηση των ηλικιωμένων σε δροσερότερες περιοχές της χώρας, όταν βέβαια υπάρχει η δυνατότητα.
• Αν η μετακίνηση των ηλικιωμένων σε παραθαλάσσια περιοχή ή σε βουνό δεν είναι εύκολη, τότε η παραμονή τους σtα κατώτερα διαμερίσματα πολυώροφων σπιτιών είναι μια σχετικά εύκολη λύση.
• Το δωμάτιο ή το σπίτι γενικά, κατά τη διάρκεια των ζεστών ωρών της ημέρας πρέπει να είναι ερμητικά κλειστό, αφού όμως έχει δροσιστεί και μείνει ανοιχτό όλη τη νύχτα.
• Οι οικογένειες που έχουν ηλικιωμένα άτομα, καλό θα είναι να φροντίζουν να μην τα εγκαταλείπουν μόνα τους σε περιπτώσεις θερινών διακοπών ή πολυήμερης απουσίας από το σπίτι. Σε αντίθετη περίπτωση, θα πρέπει να εξασφαλίσουν κάποιο άτομο για την καθημερινή τους φροντίδα.